سعید کیوان‌پور (شیرانی) نویسنده و شاعر

رفاقت از دیدگاه اسلام

رفاقت از دیدگاه اسلام

بسم الله الرحمن الرحیم

در تربیت اسلامی , انس گرفتن و رفیق شدن و صفا و صمیمیت با دیگران برقرار کردن مورد سفارش قرار گرفته است.
در این بحث نخست دوسه نمونه از دستورهای پیشوایان دین را در این مورد ذکر میکنیم و بعد در باره ی رفاقت و جنبه های منفی آن. توضیح بیشتری خواهیم داد.
حضرت علی (ع )فرمود : شخص باایمان با دیگران انس و آشنایی برقرار میکند.آن کس که با دیگران گرم نمیگیرد و کسی هم با او الفت برقرار نمی کند خیر ندارد.
حضرت صادق (ع ) از قول پیامبر اکرم چنین میفرمایند : خدا رفیق است و رفاقت را دوست دارد و بدان کمک میکند..
پیامبر اکرم (ص ) فرموده : هرجا رفاقت باشد مایه ی افتخار و سربلندی میشود ,و ازهرجا رفاقت رخت ببندد ,به دنبالش خواری و زبونی می آید..
ازهمین چند جمله استفاده میکنیم که رفاقت در تربیت اسلامی موقعیت جالبی دارد که موجب خیر و سربلندی و جلب عنایت خداوند و همدوش وظایف دینی قرار داده شده است.
الاقول دکتر محمد جواد باهنر.برخی از مردم دیر آشنا هستند , نه خود با دیگران آشنا میشوند و نه از نزدیک شدن دیگران به خویش استقبال میکنند.ریشه ی این سردی و گوشه گیری یکی از چند چیز میتواند باشد :
گاهی یک نوع خودبینی و غرور است که شخص دیگران را به حساب نمی آورد., یا آنان را همسطح خویش نمیداند تا با آن آمیزش کند یا گرم بگیرد.این همان تکبر و خود بزرگ بینی است. ?
بعضی افراد گرفتار نوعی کمروئی و خود کم بینی هستند. بدان صورت که نگرانند مبادا در آمیزش ها و رفاقتها درست از عهده ی سخن گفتن یا رعایت ظوابط معاشرت برنیایند یا برخی ندانم کاریها و حرفهای بی رویه از آنها. سر زند که باعث آبرو ریزی آنها شود , بدین جهت کمتر با دیگران تماس میگیرند.در این زمینه آدمی درست در نقطه ی مقابل فرض اول باید خود کم بینی مبارزه کند و بر اتکا به نفس بیفزاید , تا از وسوسه ضعف نفس نجات پیدا کند , چون این خصلت ناروا در بسیاری از موارد زیانبخش است و محرومیت ها می آورد.
3: گاهی این حالت از دلسردی و یأس سرچشمه میگیرد.بدانگونه که گرفتاریهای زندگی ,و کمبودها و شکستها چندان لطمه ی روحی میزند که شورها و کششها و امیدها در شخص افسرده میگردد و آدمی نسبت به انس و آشنایی و رفت و آمد بادیگران احساس علاقه نمی کند.
درهرصورت همانگونه که اسلام بر رفاقت و دوستی تأکید دارد به همان نسبت هم ازهرگونه همنشینی و تماس با افراد ناباب و تبهکار ادمی را نهی میکند.چون چنین رفاقت ها و معاشرت ها موجب انحراف و زیان میشود.
حضرت علی (ع ) در یکی از خطابه هایش چنین فرمود :
شایسته است شخص مسلمان از دوستی با سه طایفه دوری کند :
تبهکار....ابله....دروغگو ?
چون تبهکار کارهای بد خویش را برایت خوب جلوه میدهد و دوست دارد توهم مانند او باشی , نه به درد دین تو میخورد نه بدرد دنیای تو و نه به درد اخرتت.نزدیک شدن به او ستم است و بدبختی , و آمد و رفت با او ننگ توست.
اما ابله ,نه او میتواند هیچ راه خیری به تو بنمایاند , نه تو میتوانی به او امید داشته باشی که از تو شری را دور کند ,اما زیان میرساند.مرگش از زندگی ,خاموشی اش از سخن گفتن و دور بودنش از از نزدیک بودن بهتر است. !
اما دروغگو تو را از همه ما نقل میکند و حرف دیگران را پیش تو بازگو میکند.اگر به تو گزارش راستی دهد با دروغی دیگر ازبینش میبرد ,تابدانجا که وقتی سخن راستی هم بگوید کسی باور نمیکند.در اثر دشمنی بامردم بین آنان جدایی می افکند و در دلها کینه ایجاد میکند ,امام صادق (ع ) میفرماید : چه بار گرانی است آن برادر و رفیقی که برای من به تکلف و زحمت تن میدهد و ناچار میشوم که خود را از او تحفظ نمایم ,وچه بار خفیفی است بردلم آن رفیق بی آلایشی که وقتی با او نشسته ام مانند این است که تنها هستم :
مطلبی بود در خصوص رفاقت .که از منابع شناخت اسلام ترخیص گردیده.:....  

ومن الله التوفیق

سعید کیوانپور.....

پیام

پیام شما

لطفا دیدگاه یا درخواست خود را از طریق فرم زیر ارسال نمایید: